...nienazwany jeszcze...

Wariacje

2009-03-23T14:16:00.000-07:00

Świat zwariował.

Bez jakiejkolwiek przyczyny. No, może jednej - chęci zysku.

Pędzimy przed siebie, niezauważając tego, co najistotniejsze. Życia.

Kiedyś, słuchając radiowej "Jedynki", ktoś powiedział, że przechodzi koło nas godzina. Jakaż była reakcja słuchacza? To nie godzina przechodzi koło nas, to my przechodzimy.

Dużo w tym prawdy. Dlatego nie wolno niezauważać odrobiny ciepła w każdym z nas, nawet tego ukrytego, niewydobytego, leżącego w środku, jak gorąca lawa w skorupie Ziemii. Z tego tez biorą się i inne dobre rzeczy. Każdy potrafi być dobry, tak po ludzku, po człowieczemu. I choć pokładają w nas nadzieję, którą i sami w innych pokładamy, nie musimy jej sami dawać.

Dawać, nie oczekując niczego w zamian, dziekować, nie oczekując podziękowania, prosić, by inny poczuł się potrzebny.

Bo może komuś potrzebne jest to, że poczuje się potrzebny bardziej.

Czy zawsze musimy być tacy "maksymalni"? Czy zawsze trzeba "wyciągnąć" dla siebie jak najwięcej? Czy zawsze musimy "wariować" bez zastanowienia, czy warto?

Quo vadis homo?

Sprawiedliwość

2009-03-17T07:39:00.001-07:00

Słowo, któremu jeśli się przyjrzeć, to ma ponadprzeciętne znaczenie.

Otóż tak, jak nie istnieje prawda absolutna,tak i nie istnieje absolutna sprawiedliwość. Po prostu - człowiek nie posiadł umiejętności oceny samego siebie w sposób całkowicie i bezwątpliwie obiektywny. Sprawiedliwy osąd nie jest możliwy.

Tak często zastanawiam się, czy sam nie osądzam, czy jestem zgodny z sumieniem, czy potrafię napisać dokładnie to, o czym myślę i chcę napisać, czy może piszę z perspektywą obawy odczytania przez kogoś niepowołanego treści, której objawienie będzie dla mnie kłopotliwe? Są granice, których przekroczenie jest ryzykowne, które czasem powstały z naszego powodu. I nie chodzi mi tutaj o płytko rozumianą glupotę, ryzykowanie zdrowiem czy życiem. Nie o to chodzi. Chodzi o to, że tylko nieliczni potrafią żyć tak, by nie ograniczać się, żyć zgodnie z prawdą i budować wszystko na prawdzie.

Ale wracając do sprawiedliwości... Otóż bardzo często mam wrażenie, że to, co dzieje się wokół mnie, to czyste wykorzystywanie sytuacji. Osobiście nie potrafię odmówić pomocy, nawet jeśli wiąże się to z przykrymi konsekwencjami dla mnie. Najdroższe mi osoby bardzo często powtarzają, żesam jestem winny temu, że pozwalam innym na takie "wykorzystywanie" sytuacji. Z drugiej jednak strony - jak nie pomóc...Tyle, że pod słowem "pomoc" często ukrywa się inne słowo: głupota. Pomożesz = jesteś głupcem (nie lubię tego słowa, ale tu pasuje). Czy wobec tego pozostawianie siebie w sytuacji bycia "mądrym" jest lepsze niż niesienie pomocy? Jestem prawie pewien, że nie!!! Wielu się nie zgodzi, ich prawo.

Lecz pomaganie daje więcej satysfakcji, wiąże się to również z wewnętrznym niepokojem, czy nie zostałaprzekroczona właśnie ta granica wykorzystania. Tu przyszła mi właśnie myśl, że ten niepokój pojawia się wtedy, gdy ta granica zostanie przekroczona!!!

Co to wszystko ma wspólnego ze sprawiedliwości? Napozór niewiele. Lecz każdy odbierze wg swojej miary. Sprawiedliwie i wg swojej miary.

Pewien mądry człowiek powiedział:

Zwykło się mowić, że miłość jest ślepa. [...] W gruncie rzeczy nic na tej ziemi nie jest tak jasno widzące jak miłość. Jeśli zaś coś jest ślepe, to nie miłość, tylko przywiązanie (Anthony de Mello)

moja Jerozolima

2009-03-15T05:11:00.000-07:00

czy warto się zatrzymać nad tym miastem?

Warto....

Spojrzenia nie są przemyślane, są faktami, które z głębi płyną na powierzchnie zabierając wszystko, co napotkają po drogach naszego wnętrza. A tu słowo droga nabiera szczególnego znaczenia. Nie dla wielu, ale dla kilku na pewno.

Jak i wtedy, tak i teraz. Wszystkim rządzi przypadek, który tak staramy się kontrolować. Na nic się to zdaje. I jak kiedyś nie wiedziałem, że tu będę, tak i teraz nie wyobrażam siobie, że kiedyś tam wrócę. Jedno jest pewne. Kiedy rok rocznie nadchodzą Święta Wielkiej Nocy, zawsze sięgam pamięcią do chwil, kiedy stanąłem na tamtej Ziemi. Niby nic szczególnego, ale pamięta się jakoś szczególnie. Przecież to miejsce zwykłe, takich tysiące. A jednak ono szczególnie zapada w pamięć. Nie da się o nim zapomnieć, zatrzeć jego ślady. I chociaż byłem w wielu miejscach kultu, to - można powiedzieć - ta szczególna magia tkwi w świadomości, że było się blisko wydarzeń ważnych dla współczesnych ludzi, a których świadkiem były początki naszej ery.

Zapraszam do malej galerii wspomnień. Jerozolima i Betlejem. Nie da się opisać wszystkiego tak, jak w przewodniku. Ani czasu na to, ani pamięci. A wszystko ma swoj początek i koniec. Mi pozostaje jedynie mieć nadzieję, że ten początek nie okaże się końcemtego, co dopiero przede mną.

Jerozolima.